Uitgelicht bericht

Welkom!

Ik ben Michelle en woon met mijn man en twee dochters op de Veluwe. Avontuurlijke reizen vind ik fantastisch en ik heb samen met mijn gezin al heel wat van de wereld gezien. Ik schrijf eerlijk en ongenuanceerd over mijn tekortkomingen, uitdagingen én successen binnen het reizen en het ouderschap. Dit alles overgoten met een sausje van humor en een dikke vette knipoog.

Een aantal blogs zijn ook gepubliceerd op de verschillende platforms van De Club van Relaxte Moeders.

Michelle

Nachtje weg

‘Maar het is toch leuk? Ga er gewoon van genieten,’ zegt Marcel als we ’s avonds op de bank zitten. Ik heb net mijn tas ingepakt om een nachtje weg te gaan met een vriendin. Heerlijk in een hotel en daar eindeloos praten, eten, drinken én schrijven, want dat is onze gezamenlijke hobby. Maar ook even verstoken zijn van gemama, op de grond vallend bestek en stemverheffingen. Het was een fantastisch idee waar we voor mijn gevoel al járen over spraken. Eeuwen deden we dan ook over het tot stand komen van deze trip, aangezien we beiden druk zijn met werk en gezin. Lees verder

Beloning

Als mijn vader het eten opschept probeer ik te voorkomen dat mijn wiebelige kleuter van tafel glipt en het tafellaken meetrekt.
‘Noof blijf zítten,’ zeg ik voor de zoveelste keer en zet haar met een hand weer in haar stoel. Met mijn andere hand probeer ik een hap te nemen van het eten dat mijn ouders hebben gemaakt.
‘NOU MAMÁ!’ roept ze als ze zich met veel armzwaaien loswrikt en op een haar na haar beker drinken mist. Haar blik vurig als haar vlammend rode haren.

Lees verder

Opruimen

Ik kijk naar Amber’s kamer die na de ochtendspits meer weg heeft van een plaats delict dan een gezellige meisjeskamer. Zuchtend raap ik alle op de grond gesmeten spullen van de grond en trek voor de zoveelste ochtend haar onderbroek uit haar pyjamabroek. Ik ben inmiddels op het punt beland om die pyjamabroek met onderbroek en al zo in de wasmachine te gooien. Waarbij ik geïnspireerd ben door een vriendin. Haar man had een keer zijn trui met shirt er nog in, in de wasmand gegooid. Toen heeft ze het hele zooitje in z’n geheel gewassen. ‘Het duurde superlang voordat het droog was, maar hij heeft het nooit meer gedaan,’ vertelde ze me grijnzend.

Lees verder

Fast forward

‘Ik zal het niet meer doen,’ zeg ik tegen Amber als ze in bed ligt en terloops benoemt dat ze zich die ochtend in de klas schaamde toen ik haar kusjes en knuffels gaf bij het afscheid. Ik herken het schaamtegevoel en ga meteen akkoord, want ik weet het moment nog héél goed dat mijn vader me na het stappen ín de kroeg kwam ophalen in plaats van een paar straten verderop, en ik toen serieus een emigratie heb overwogen.

Lees verder

Kijkles

Wat is het rustig, denk ik als ik de kleedkamer inloop die normaal gevuld is met ouders wachtend op hun turnende dochters. Ik open de deur naar de turnzaal om te zien of Amber al klaar is en zie tot mijn schrik al die ouders op veel te lage bankjes. Mijn hart slaat over…Nee! Kijkles! In de deuropening aanschouw ik fluistervloekend de laatste seconden en voel me even de slechtste moeder van de wereld.

Lees verder

True crime

‘Hij gaat ons vermoorden in onze slaap,’ fluister ik als onze meiden een beker water omgooien.
‘Het is gewoon een rare joh,’ zegt Marcel die -privé althans- nooit ergens iets achter zoekt.
‘Nou je zal zien dat hij straks mijn duikspullen saboteert als we samen op die boot zitten, ik weet het zeker!’
‘Niet alles is een true crime documentaire op Netflix, Mies.’

Mijn gedachten gaan met me aan de haal sinds het moment dat de Franseman arriveerde in het kleine Indonesische duikresort waar wij al een paar dagen verblijven.
‘Hi! Are you also diving?’ had de overenthousiaste Engelse toerist tijdens het gezamenlijke diner aan hem gevraagd.

‘My name…is Pierre,’ had hij er na een lange pauze hakkelend uitgeperst.

Lees verder

Dierenvriendin

‘Eten ze hier honden?’ vraagt Amber verschrikt. Op dit soort momenten baal ik dat ze Engels verstaat, want ik had gehoopt dat ze het gesprek tussen Marcel en de taxichauffeur over de plaatselijke cultuur niet had gehoord. Ergens wist ik wel dat het eten van honden een gebruik is hier in dit afgelegen deel van Indonesië, maar eigenlijk had ik dat een beetje verdrongen. Want ook ik krijg hier de rillingen van. Het kost me daarom de grootste moeite om Amber zo nuchter mogelijk uit te leggen dat het eten van honden niet anders is dan het eten van kippen, koeien of varkens. Maar het is geen verrassing dat ze vanaf dit moment vegetarisch wil gaan eten.

Lees verder

Zijn moeder

‘Wat een jonge meester,’ zegt mijn moeder als ik de foto laat zien van het verjaardagsfeest van Amber’s meester. ‘Jazeker, ik had zo zijn moeder kunnen zijn,’ grap ik zoals ik wel vaker doe over mensen die jonger zijn dan ik. Dat grapje maak ik de laatste tijd vaker, want steeds meer mensen in mijn omgeving blijken jonger dan ik, en op de school van mijn dochters is dat bijna iedereen.

Lees verder

Eerste dag

Als twee kwispelende honden kijken Marcel en ik naar onze twee meiden. De pasta nog dampend op onze borden. ‘Nou meiden, vertel, hoe was het?’ begin ik. ‘Leuk,’ zegt Amber als ze een hap neemt. Nova reageert niet eens. ‘Wat was er leuk?’ vraagt Marcel. ‘Weet ik niet, gewoon, alles,’ klinkt het schouderophalend. ‘Ja maar noém dan eens iets,’ probeer ik en ik kan nog nét een gefrustreerde zucht onderdrukken.

Lees verder