Uitgelicht bericht

Welkom!

Ik ben Michelle en woon met mijn man en twee dochters op de Veluwe. Avontuurlijke reizen vind ik fantastisch en ik heb samen met mijn gezin al heel wat van de wereld gezien. Ik schrijf eerlijk en ongenuanceerd over mijn tekortkomingen, uitdagingen én successen binnen het reizen en het ouderschap. Dit alles overgoten met een sausje van humor en een dikke vette knipoog.

Een aantal blogs zijn ook gepubliceerd op de verschillende platforms van De Club van Relaxte Moeders.

Michelle

Eerste dag

Als twee kwispelende honden kijken Marcel en ik naar onze twee meiden. De pasta nog dampend op onze borden. ‘Nou meiden, vertel, hoe was het?’ begin ik. ‘Leuk,’ zegt Amber als ze een hap neemt. Nova reageert niet eens. ‘Wat was er leuk?’ vraagt Marcel. ‘Weet ik niet, gewoon, alles,’ klinkt het schouderophalend. ‘Ja maar noém dan eens iets,’ probeer ik en ik kan nog nét een gefrustreerde zucht onderdrukken.

Lees verder

Fashion over function

Vertwijfeld kijk ik naar de zooi die over ons bed uitgespreid ligt. Het duizelt me. In mijn hoofd ging alles best passen maar nu lijken de wetsuits, die naast onze kleren óók nog in die koffer gepropt moeten worden, toch écht te veel ruimte in te nemen.
‘Hoe gaat dit ooit passen,’ zeg ik tegen niemand in het bijzonder over het mislukte tetris-spelletje voor me en vraag ik me af waarom ik ook alweer zo graag op vakantie wilde.

Lees verder

Nepnagels

‘Die wil ik!’ roept ze wijzend naar de meest lange puntige, met gouden bliksemschichten gedecoreerde, nepnagels uit het schap.
‘Weet je het zeker, die zijn écht heel lang. Daar kun je niet eens mee schrijven, laat staan naar de wc,’ verdedig ik deze aanstaande miskoop.
‘Kan wél hoor,’ zegt ze met de onwrikbare vastberadenheid die ik van haar ken.
Bij de kassa vraag ik me vervolgens af waar ik me nu toch weer in heb laten lullen.

Lees verder

Kikker

‘Wat een debiel!’ roep ik tegen Marcel terwijl ik naar de in ontbloot bovenlichaam rondzwalkende Ierse resort-eigenaar kijk. Normaal heeft ie daar een biertje tegenaan gedrukt, maar nu zijn het inmiddels cocktails. De zoveelste zo te zien.
Die gek is dus net bijna over onze spelende dochters gestruikeld. Mijn hart zit in mijn keel, want zijn twee meter -inclusief imposante bierbuik- had serieuze schade kunnen toebrengen aan mijn kleine meisjes.

Lees verder

Luier

Het is niet druk in de kindvriendelijke koffiecorner mét speelgedeelte van de dierenwinkel waar ik op woensdagochtenden vaker met Nova te vinden ben. Een knus moment met mijn laatste baby, waar binnenkort door haar start op de basisschool helaas een einde aan komt.

Lees verder

Ochtendmama

‘Lig je nog steeds in bed? Zo kom je te laat!’ Met een mascara in mijn hand sta ik in de slaapkamer van mijn oudste dochter.
‘Jahaa!’ roept ze en maakt mokkend aanstalten richting haar kleren die ik gisteravond heb klaargelegd.
‘En als je klaar bent mag je naar beneden, want papa heeft een boterham voor je gesmeerd,’ roep ik terwijl ik terug naar de badkamer loop.
‘Is ze al klaar?’ vraagt Marcel van beneden.
‘Ik doe mijn best!’ roep ik.

Lees verder

Wat als

‘Amber klaagt over hoofdpijn en ze hangt al een tijdje lamlendig over haar tafel.’
Met een dampende cappuccino voor mijn neus ben ik gefocust aan het werk als ik gebeld word door de juf van Amber. Van de werkstand schiet ik meteen in de moederstand, want dat gebeurt nou eenmaal. In mijn hoofd ga ik door mijn werkagenda om te zien wat ik moet afzeggen als ik haar straks moet ophalen.

Lees verder

Identiteit

‘We beginnen bij jou,’ wijst de cursusleider naar mij.

Ik zit in een sfeerloos vergaderzaaltje, met systeemplafond en vieze koffie, voor een cursus waar ik geen zin in heb. Op de powerpoint had ik de aankondiging van het voorstelrondje al gezien. Bah, wat een gedoe, had ik gedacht. Want wat ga ik nu weer zeggen?

Lees verder

Roofdier

‘Euwwww!’ gilt Amber.
‘Euww euww euwwww!’ echoot haar zusje erachteraan.

Ik vroeg de meisjes net te komen eten, maar nu kijk ik vol walging naar de situatie in onze achtertuin, waar onze doorgaans lieve knuffelkat vol overgave een muis aan het verorberen is. Ik moet kokhalzen van haar gekauw en hoe dat hele knaagdier in stukken in haar bek verdwijnt. Alsof het niets is.

‘Gátverdámme!’ roep ik geschokt, maar realiseer me dat ik naast mijn misselijke gevoel ook twee kleine meisjes, die nog steeds hysterisch om me heen staan te springen, moet managen.

Lees verder

Simkaart

Schichtig kijk ik om me heen als ik de Mediamarkt verlaat. Het hoesje met de simkaart hou ik dicht tegen me aangedrukt, alsof het een envelop met vijfduizend euro in ongemerkte contanten is. Want voor mijn gevoel doe ik iets illegaals en overtreed ik minstens drie artikelen van het Wetboek van de Moedermaffia dat ik blijkbaar toch ergens in mijn hoofd heb. Het is namelijk geen simkaart voor mij, maar voor Amber, mijn achtjarige dochter. Bestemd voor de telefoon die ze eerder alleen gebruikte voor spelletjes.

Lees verder