Auteursarchief: Michelle Jeucken

Blote benen

‘Ik wíl geen jurk met een legging aan, ik wil alleen een jurk aan!’ schreeuwt ze me als een verwende diva toe nadat ik haar het zorgvuldig door mij uitgezochte ensemble heb getoond.
‘Doe niet zo dramatisch Amber, het is te koud voor alleen een jurk.’
‘Dat is niet waar, de zon schijnt hoor!’ roept ze terwijl ze naar buiten wijst.

Ik zie inderdaad dat de zon schijnt, maar echt warm lijkt het niet. Typisch van dat weer waarbij ik zelf meteen voor een broek zou kiezen, aangezien ik alleen voor blote benen ga als het alternatief bezwijken onder de hitte is. Mijn benen zijn namelijk zo wit als gebleekte sneeuw. Helemaal na een winterslaap van een maand of zes. Niet dat ze aan het einde van de zomer veel bruiner zijn hoor, zelfs niet als ik mijn best zou doen.

Het is een drempel waar ik steeds makkelijker overheen stap, aangezien mijn fuck-it mentaliteit zich als een olievlek over mijn zelfbewustzijn verspreid. Maar dat is wel eens anders geweest.

Lees verder

Poep

‘Poepie!’ roept Nova wijzend naar haar billen. Ik ruik aan de luierkont van onze peuter.

‘Bah, ja duidelijk,’ zeg ik terwijl ik Marcel een blik toewerp.

Zonder iets te zeggen pakt hij zijn telefoon en opent de getal-onder-de-tien app.

‘Acht!’ roep ik.

‘Zes!’ zegt Marcel en hij drukt op de knop die een cijfer tevoorschijn moet toveren.

Tsja, poep. Voordat ik kinderen had heb ik me nooit gerealiseerd hoeveel het hier steeds over zou gaan. Kinderen hebben poep, hebben het net gehad of kunnen het elk moment krijgen. En elke keer is het weer hopen dat het binnen de lijntjes blijft. Wat bij ons vaak spannend is aangezien ons prinsesje de hoeveelheid van een volwassen vent kan produceren. Zoveel dat wij inmiddels de meer correcte term ‘stront’ hanteren. Die door wild spartelende beentjes geregeld op het aankleedkussen en mijn handen belandt. Wat vreselijk goor is, ware het niet dat ik dit van mijn eigen kind wel kan accepteren.

Lees verder

Fuck it

De veters van mijn hardloopschoenen zitten nog in de knoop van de vorige keer. Die moet ik voortaan écht losmaken na het rennen denk ik bij mezelf, want nu zit ik wéér te klooien.

‘Mars, ik doe even een rondje vijf,’ zeg ik terwijl ik de veter van mijn linkerschoen losmaak.

‘Mars, hoor je me?’

‘Zullen we het gewoon doen?’ vraagt Marcel terwijl hij door de Lonely Planet bladert.

‘Naar Costa Rica? Ik weet het niet hoor…’

Lees verder

Kinderdagverblijf-juf

Yes, ik ben nog op tijd! Ik sla de deur van mijn auto dicht, adem uit en laat de stilte even tot me komen voordat ik de auto start. Op de snelweg bedenk ik wat ik altijd denk als ik Nova heb afgeleverd bij het kinderdagverblijf; dat er geen kinderdagverblijf-juf aan mij verloren is gegaan. Want de skills die deze juffen beheersen, beheers ík duidelijk niet. Vooral dat rustig blijven in een chaos van huilende kindjes en stront. Ik vind het knap.

Lees verder

Weemoed

‘Kijk Nova, de Hema is weer open, wat leuk!’ Ik duw de buggy met bijna-peuter mijn lievelingswinkel in en vouw het verplichte mandje om mijn arm. Ik vind het heerlijk om hier weer te zijn en neem daarom de tijd om elk pad in de winkel even gedag te zeggen. Ondertussen probeert Nova met uitgestrekte armpjes de mooi uitgestalde inventaris te pakken, waardoor we door de winkel slingeren als een robotstofzuiger met grijphandjes.

Met de nodige impulsaankopen in mijn mandje loop ik langs de babykleren. Niet dat ik daar nog iets te zoeken heb, maar toch. Mijn oog valt op de ieniemienie-badpakjes in maatjes 50-68, een matencategorie waarin het meisje in de buggy allang niet meer past. Wat prima is, want ze is geweldig in haar maatje 92. Maar toch, zo’n klein baby’tje in een badpakje… Ik duw de buggy richting kassa en herpak mezelf, want ik overdenk weer teveel.

Lees verder

Vorig leven

‘Waar blijft ie nou?’ vraagt Amber terwijl ze zenuwachtig om mee heen drentelt.

‘Hij komt vast elk moment,’ zeg ik in een poging haar gerust te stellen.

‘Nou, ik vind het maar lang duren,’ merkt ze bijdehand op. Het pleintje van het bungalowpark heeft zich inmiddels gevuld met ouders en andere ongeduldige kleine kinderen.

‘Kijk daar is ie!’ roept Amber terwijl ze wijst naar een mens in een enorm berenpak die uit het gebouw van de receptie verschijnt. De beer zwaait uitbundig naar mijn dochter die ineens veel minder praatjes heeft dan een paar seconden daarvoor. Compleet starstruck kijkt ze naar de grote wandelende beer. Na enig aarzelen zwaait ze terug en na iets langer aarzelen geeft ze hem zelfs een hand. Dit tafereeltje herhaalt zich bij de andere gezinnen. Het mens in het berenpak wordt uitgebreid gefotografeerd, als ware het een zeldzaam luipaard tijdens een safari in Afrika.

Lees verder

Hongersnood

‘Mies, zaterdag ga ik tennissen en bier drinken, dus dan ben ik er niet,’ zegt Marcel wanneer we ’s avonds op de bank zitten.

‘Dus ook niet met het eten,’ benadrukt hij erachteraan.

‘Shit,’ zeg ik verschrikt terwijl ik opkijk van mijn telefoon. ‘Wat zal ik dan doen? Ik wil niet wéér wat bestellen’.

‘Moet ik anders overdag iets maken wat je opwarmt?’ zegt hij behulpzaam.

‘Nee joh, ik verzin wel wat.’

Lees verder

Spaaractie

‘Kijk Amber, er zijn weer voetbalplaatjes en ik heb maar meteen een boek voor je gekocht!’ zegt Marcel glunderend met in zijn ene hand een tas boodschappen en in zijn andere een glimmend voetbalplaatjes-plakboek.

‘Jaaa leuk!’ zegt Amber. Veel kinderen uit haar klas waren ook al aan het sparen en ze is wel gevoelig voor enige groepsdruk dus dit kwam als geroepen.
‘Kom we gaan ze inplakken,’ zegt Marcel enthousiast.
‘Yes! Kijk Amber! Simon Gustafson van FC Utrecht.’
‘Hoehoe! Het logo van het Nederlands elftal, mooi hè?’
‘Voorzichtig Amber, het moet wel netjes!’
‘Nee nétjes, wacht laat mij maar. Noem jij de nummers maar op, dan kijk ik of we die al hebben.’
‘Nee Amber, ík plak ze wel in, hier ga jij de Leeuwinnen-poster maar op je kamer hangen.’
‘Yes!’ roept ze blij en rent met plakband en poster naar haar kamer. ‘De Leeuwinnen zijn cool en de Leeuwen stom!’ roept ze nog.
‘Klopt!’ roep ik haar trots na. Marcel hoorde het denk ik niet.

Lees verder

Vincent

Mijn telefoon gaat. Ik durf niet op te nemen, maar ik moet.

‘De dokter heeft gezegd dat ik niet in jaren, maar in maanden moet gaan denken,’ hoor ik Vincent zeggen. Voor het eerst in mijn leven hoor ik paniek in zijn stem, afschuwelijk.

‘Wat zeiden Papa en Mama?’ vraag ik terwijl ik mijn tranen probeer te bedwingen.

‘Mama moest heel erg huilen. Papa was stil’.

Lees verder

De Escaperoom

‘Waar is dat boekje? Amber, wáár is dat boekje?!’ roep ik terwijl ik als een hamsterende Irma Sluis in de berg boeken, mapjes en aan elkaar geniete A4-tjes graai.

‘Is het deze?’

‘Nee joh mama, natuurlijk niet,’ zegt ze kalm, maar met een opgetrokken wenkbrauw, terwijl ze voor de opengeklapte laptop zit.

Lees verder