Categoriearchief: Blogs

Autorit

‘Ik moet onwijs nodig plassen!’
‘Jezus Amber, ik heb het je net nog gevraagd bij opa en oma.’
‘ja, maar toen hoefde ik nog niet.’
‘We zitten nu op de snelweg, dus je moet het even ophouden.’
‘Nou, dan stop je toch even bij het tankstation? Dan kunnen we meteen een ijsje kopen, of een snoepje.’
‘Jaaa, een snoepje.’
‘Nee natuurlijk niet! En je houdt het maar even op, lukt dat?’
‘Hmmm okee.’
‘Ik ook snoepje!’
‘Nee Nova, je krijgt geen snoepje. Nee niet huilen. Amber, troost je zusje even alsjeblieft.’
‘Doe het zelf maar.’
‘Amber! Doe nou even, ik ben aan het rijden.’
‘Nou okee.’
‘Dank je lieverd.’

Lees verder

Schuldgevoel

‘Ik ga gewoon, het komt wel goed,’ zeg ik terwijl ik opgekruld op de badkamervloer lig.
‘Doe niet zo achterlijk, je bent ziek!’
Wil jij de meiden wegbrengen? vraag ik, en probeer Marcel zijn opmerking te ontwijken.
‘Ja tuurlijk, maar je moet je gewoon ziek melden joh.’
‘Neehee, ik ben nu al opgemaakt.’
‘Dat slaat natuurlijk nergens op.’
‘Ga nou maar, anders komen ze te laat.’

Lees verder

Herkansing

Als een emmer koud water in mijn gezicht, zo voel ik me bij het zien van onze 4×4 met ingeslagen ruit. De scherven in de maxi cosi geven me een rotgevoel. En dat wordt erger bij het zien van de rest van de achterbank, waar heel duidelijk een van onze tassen ontbreekt. Een tas met allerlei kleren die ik zorgvuldig voor deze reis had uitgezocht. Kleren voor ons én onze Amber van zes maanden oud. Diezelfde Amber die nu lief bij mij in de draagzak aan het pruttelen is. Niet wetende van de stress die zich van haar ouders meester maakt. Waar we net nog ontspannen door de Namibische hoofdstad Windhoek rondliepen, om even snel een permit voor een wildpark te halen, staan we nu bezweet ons verhaal te doen aan de plaatselijke Politie.

Lees verder

Boekje

‘Waarom is ze boos?’ vraagt Marcel over onze dochter die zojuist stampvoetend naar haar kamer is gerend. ‘Volgens mij lukte dat spelletje niet dat ze net aan het spelen was,’ zeg ik twijfelend, want tegenwoordig kan het van alles zijn.

Onze Amber is een geweldig lief meisje maar kan zich met haar zeven jaar soms gedragen als een zestienjarige puber. Dat varieert van hele bijdehante opmerkingen -waar ik om moet lachen omdat ze zo gevat zijn- tot plotselinge boze uitbarstingen. Dit probeer ik aan te pakken zoals alles in mijn opvoedstrategie: op gevoel, en dat gaat best goed. Haar temperament heeft ze overduidelijk van mij, dus bij ontploffingen hoef ik niet heel diep na te denken wat ze nodig heeft. Maar om te kijken of ik toch iets over het hoofd zie hebben wij sinds kort het boekje Emotieklets in huis.

Lees verder

Poging

‘Ga jíj koken?’ vraagt ze met een gezicht vol achterdocht en ongeloof, als ze de keuken binnenkomt waar ik koortsachtig heen en weer loop, op zoek naar de spullen die ik nodig heb. ‘Ja, leuk he?’ zeg ik zo opgewekt mogelijk tegen Amber, zodat ik het zelf ook geloof. Want ‘leuk’ vind ik dit eigenlijk verre van. ‘Wat ga je koken dan? Risottorijst?’ klinkt het hoopvol. ‘Nee lieverd, dat is Champions League, we eten een soort pasta. En ga maar even met je zusje spelen, ik roep wel als het klaar is.’

Lees verder

Klussen

‘Mars, Mars! Dat staafje van die schroevendraaier is gewoon een magneet!’ roep ik alsof ik net leven op Saturnus heb ontdekt. Ik ren naar beneden waar Marcel een wand van onze woonkamer staat te verven en toon hem trots de schroevendraaier met een spijkertje eraan vastgeplakt.
‘Euh ja, dat is vaak zo,’ zegt hij met een opgetrokken wenkbrauw.
‘Oh echt..? Nou ja, weer wat geleerd dan maar.’

Lees verder

Funny is important

Adam Horovitz -aka Ad-Rock- zei het in de Beastie Boys-documentaire, net na een hartverscheurend betoog over zijn aan kanker overleden medebandlid en vriend MCA. Hij vertelde dat ze ondanks de druk van de succesjaren van hun band toch altijd veel lol met elkaar hebben gehad.
‘Because funny is important,’ zei hij. Ik moest er om heel veel redenen een beetje van huilen. 

Lees verder

Pinterest-interieur

Het ene interieur is nog mooier dan het andere. Ik zie sfeervolle hallen, marmeren bijzettafeltjes en mooie lampen. Alles in de meest trendy kleuren. En ik wil het allemaal, want het lijkt me heerlijk om in zo’n perfect interieur te wonen. Zo lekker opgeruimd ook. Met een zucht sluit ik de Pinterest-app en leg mijn telefoon weg. Want ook dit voelt overweldigend, zoals eigenlijk alles binnen ons verhuisproces. Hoe krijg ik in godsnaam een Pinterest-interieur? Ik heb daar namelijk niet bepaald de vaardigheden voor. En tóch wil ik het, denk ik stampvoetend. Lees verder

Make-up

‘Mama, waarom heb jij eigenlijk altijd make-up op?’ vraagt ze terwijl ze me vanaf tien centimeter afstand onderzoekend aankijkt. Ik zit midden in het typen van een belangrijke mail en kijk haar verwilderd aan. Amber is een ster in moeilijke vragen stellen op momenten dat het nét niet helemaal uitkomt. Ze doet dit nou nooit onder het eten als ze na ons ‘hoe was het op school’-verhoor ‘best’, ‘goed’ en/of ‘leuk’ heeft geantwoord.

Lees verder

Planning in potlood

Cabin crew take your seats,’ klinkt het vanuit de cockpit. Ik zie hoe Marcel aan het worstelen is met onze tweejarige die uiteraard niets te maken heeft met het teken ‘stoelriemen vast’ en ben blij dat haar grote zus verdiept is in de inflight entertainment. Gespannen kijk ik uit het raam of ik al politieauto’s zie om het vliegtuig te stoppen en ons allemaal naar huis te sturen. Je weet wel, zoals in films.

Even daarvoor had ik zenuwachtig over het vliegveld gelopen alsof ik illegale goederen aan het smokkelen was. Want wanneer zouden we te horen krijgen dat we niet mochten vertrekken omdat de grenzen dicht zouden gaan, er weer een nieuwe variant om de hoek was komen kijken of een van de andere duizend redenen? Ik keek nergens meer van op.

Lees verder